сфт. 1. Тоқати тоқ; диққат, бўғилган, тажанг.
Икки ҳафтадан бери сув ололмай [мўйсафид] хуноб экан. — Ойбек, Танланган асарлар
[Анвар:] Майли. Мен ҳам тезроқ қайтишим керак. Алимардон ҳам хуноб бўлиб ўтиргандир. — Ў. Ҳошимов, Баҳор қайтмайди
2. кўчма Қийин, оғир, мушкул, сермашаққат, сердиққат.
Хуноб вазифа.
Оламда заргарликдек хуноб иш бўлмас дердим, буларники яна сермашаққат экан. — Ойбек, Навоий
- Хуноб қилмоқ Асабийлаштирмоқ. [Зеби Акромхонга:] Жонингизга тегиб, хуноб қилдим. — Ш. Рашидов, Қудратли тўлқин
- Хуноби ошмоқ (ёки чиқмоқ) Ўта диққат бўлмоқ. — Юринг, кетдик! — деди паст овоз билан хуноби ошган Кўчқорвой ака. — Мирмуҳсин, Илдизлар ва япроқларҚўчқор хуноби чиқиб, қўлини силтади. — О. Ёқубов, Эр бошига иш тушса