fl. 1. Oʻz-oʻzicha gʻoʻngʻillab, tushunib boʻlmaydigan qilib, gʻudurlab gapirmoq; poʻngʻillamoq.
U allanimalar deb toʻngʻilladi.
Bir soniyalik sukutdan soʻng oʻrniga choʻzilib, toʻngʻilladi. — S. Karomatov, Soʻnggi barxan
Tolib aka yana nima balolar deb toʻngʻilladi. Ammo endi Ahmad bez boʻlib oʻtirardi. — F. Musajonov, Himmat
2. Norozilik ohangi bilan, qoʻrs gapirmoq.
— Kul, ha, kul! Senga shunaqa kulgi boʻlsa!— toʻngʻilladi Suvonjon. — S. Anorboyev, Oqsoy
[Salimjon] Bora-bora uyga toʻngʻillab kirib, toʻngʻillab chiqib ketadigan boʻlib qoldi. — A. Muhiddin, Davlat qoralovchisi