ot
1.
Qilmishidan taʼzir yeb yoki pushaymon boʻlib, uni qaytarmaslik uchun qilingan azm-qaror, berilgan vaʼda yoki qilmishi uchun soʻralgan uzr.
Mening tavbamni loaqal oʻzlaringiz uchun qabul qilingiz! — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Ammo xalq bunday yolvorishlarga, tavba, tazarrularga quloq solmadi, chunki ish oʻtgan, gʻisht qolipdan koʻchgan edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
2.
und. s.
Taajjublanish, hayronlikni bildiradi.
Tavba, odam yaqin kishisidagi kamchilikni koʻrmas ekanmi, deb qoʻydim. — H. Nazir, Yonar daryo
Uz uyida oʻtirgan qiz bir kechada yoʻq boʻlsin, tavba! OShek, — Tanlangan asarlar
3.
Biror gʻayritabiiy narsa, hodisa oldida istigʻfor aytish, xudodan kechirim soʻrash maʼnosida qoʻllanadi.
Hadeb: “Oʻzing kechir”, tavba, astagʻfirullo deyaverasiz-a — Guldasta
Tavba deng, bolam, boʻydoqsiz, yana shunday tannozlardan biriga uchrab — Guldasta
Xudoyo tavba, denglar, ikki dunyo-da eshitmaylik! — P. Tursun, Oʻqituvchi
4.
din.
Tasavvufda: solikning tariqat sari qadam qoʻyishidan oldin qilgan barcha gunohlaridan tavba qilib, kelajakda biror gunoh ishni qasddan qilmaslikka azm-u qaror qilishi.
