сфт. 1. Сўлиган, сўлиқ.
Сўлғин ғўза.
Экинлар томирига қон югурди. Сўлғин япроқлар аста жонлана бошлади. — Ж. Абдуллахонов, Тўфон
Сахий жануб қуёши шитоб билан тик кўтарилди. Ўт-алаф ҳам, гул-чечак ҳам иссиққа дош беролмай, сўлғин бош эгди. — С. Абдуқаҳҳор, Жанубий нуқтада
2. кўчма Ўзини олдирган, синиққан, ранги кетган, қути ўчган, сўлиққан.
Сўлғин чеҳра.
Онанинг ранги сўлғин, кўпдан дард чекиб, хийла азоб тортган аёлнинг юзларига ўхшарди. — Ж. Абдуллахонов, Хонадон
Пан-жининг кўзлари қизарган, юзи сўлғин эди. — Ёшлик
3. Файзини ёʻқотган, файз-футурдан кетган.
Сал сўлғин, қалин тутзорларга куз ҳали қўл урмаган бўлса ҳам, энди ёз эмас эди. — Ёшлик
Қуёш гоҳ булутлар орасига яширинар, гоҳ бирдан сўлғин далаларни, яланғоч теракларни майин товлантирар эди. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар
- Руҳи сўлғин Руҳи тушган, сўниқ. Чолнинг руҳи сўлғин, кўзлари ич-ичига кириб кетган эди. — Ҳ. Сафаров, Султон бўзчининг неваралари