сфт. 1. Ниҳоят даражада ҳўл, жиққа ҳўл.
Йигитнинг тердан шилта бўлган кўйлаги баданига ёпишиб қолган, ўзи ҳам нимадандир қўрққан одамга ўхшар, кўзлари бежо эди. — О. Ёқубов, Ларза
Аллақачон шуд-ринг тушган экан, бирпасда шимининг почалари шилта бўлди. — О. Ҳусанов, Қўшиқчининг тақдири
2. от Ёмғир ёғиши, қор эриши ва шу кабилардан юзага келган билч-билч ҳолат, ернинг шундай ҳолати.
Оёқ тагидаги қор шилтага айлана бошлади. — П. Турсун, Ўқитувчи
қуруқ ва аччиқ изғирин қуёшда шилта бўла бошлаган қишлоқ кўчаларини даранглатиб қотириб ташлар эди. — П. Турсун, Ўқитувчи