sft. 1. Andak kayfi boʻlgan, ozgina ichgan; shirakayf.
Sarmast odam.
Andak-andak meʼyorida boshlangan sharob hammani sarmast etib, gangir-gungurni avjiga mindira boshladi. — S. Karomatov, Bir tomchi qon
Malikul sharob mast-alast mayxoʻrlarni sira xushlamas edi, biroq bu yosh sayyohning sarmast qiliqlari samimiy va yoqimtoy edi. — O. Yoqubov, Koʻhna dunyo
2. poet. Mamnun, sarxush; masrur.
Yomgʻirli kun edi, atrof jim, sokit, Maʼyus koʻzlaringga boqardim sarmast. — A. Oripov, Ruhim
Ajab, ortiq sarmastman bugun, Koʻkragimga siqquday olam. — E. Vohidov