ot 1. Suvni tortib ketadigan, yer ostidagi koʻrinmas chuqurlik, gʻovak, boʻsh joy.
Ariqning tagidan oʻpqon chiqqan ekan, kattarib-kattarib, ustidagi tuproqni ham qulatib tushiribdi. — P. Qodirov, Yaxshilik
Xarsanglar tagidan oʻziga yoʻl topgan suv betida oʻpqonning voronkaga oʻxshash girdobi aylanar edi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar
Oqsoyning tagi tubsiz, oʻpqonlari bor. Uni toʻxtatib boʻlmaydi. — S. Anorboyev, Oqsoy
2. koʻchma Girdob, iskanja; qamrov, qurshov.
Xotinlar paydo boʻlishi bilan qayta boshdan kuch olgan janjal oʻpqoni uni tobora oʻz zaptiga torta boshladi. — N. Norqobilov, Bekatdagi oq uycha
- Nafsi (yoki jigʻildoni) oʻpqon Hech toʻymaydigan. Ogʻaynilar, aytgan soʻzim lof emas, Nafsim oʻpqon, qop emas — MushtumBu yil oʻpqonga aylangan jigʻildonning moʻrisini kelasi yil yanada kengaytirib, gʻorga aylantirmoqchi. — Mushtum