ot
1.
esk. kt. ayn.
Oyoq 1.
Pirnazar polvon qiziga bir elandi-yu, boshini chetga burdi. Ota yuzini ters burgach, Yorqinoy battar ezildi, endi u dadasining poyini quchoqlab yigʻladi. — R. Rahmon, Mehr koʻzda
Poyiga yiqilib: — Momo-qiz, men senga nima yomonlik qilib edim, — deyman. — T. Murod, Yulduzlar mangu yonadi
2.
(egalik va oʻ.-n. k. affiksi bilan) Birovning ixtiyorida, qoʻlida yoki oyogʻi ostida.
Lekin aslo qilma armon, Armon qilma, gul jamol, Poyingdadir yorugʻ jahon, Keng jahonga nazar sol. — H. Sharipov.
3.
Biror narsaning quyi qismi, tagi, etagi.
Ulugʻ shoir haykali poyiga mehr-muhabbat va chuqur ehtirom ramzi sifatida gullar qoʻyilmoqda. — Gazetadan
Faqat daryo labi gezarib, Yopib yotar togʻning poyini. — U. Qoʻchqor, Hayajonga koʻmilgan dunyo
Sahna-yu minbar poyida ijod ahli bilan uchrashuvga talpinib kelgan kishilar — Gazetadan
4.
Juft holda ishlatiladigan narsaning har biri, bir toqasi (asosan poyabzal haqida, odatda bir soʻzi bilan ishlatiladi).
[Bir] poyi yoʻq etik. Mahsining bir poyi.
Uning bir poy paytavasi osilib, yurishga xalaqit berardi. — S. Karomatov, Oltin qum
Ochil Sharopov oʻgirilib, poygakdagi poyabzallar ichidan bir poy kavushni olib koʻrsatdi. — Sh. Xolmirzayev, Soʻnmas oʻt
Nozima dahlizda yotgan bir poy tuflisiga koʻzi tushdi. — Yoshlik
