от 1. Ор-номус; иззати нафс.
Ориятинг бўлса, сен ҳам далага чиқ, кучингни кетмонда кўрсат, мен сени мард билай. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар
Ёш эмасми, бирдан унинг орияти қўзғалди, Шартта пастга тушди у ҳам, У ҳам яёв ёʻл олди. — А. Орипов, Йиллар армони
2. Уят, шарм; ор.
Бойлар етимчани чўри қилишгани ҳам орият қилади. — П. Турсун, Ўқитувчи
3. сфт. эск. Асли ўзиники бўлмаган, бировдан вақтинча сўраб олинган.
Орият тун.
Масалан, Саримсоқ, унга ерни ҳукумат берган. Орият ер. — А. Қаҳҳор, Сароб
- Орият талашмоқ Ор-номус талашмоқ, ўз иззати нафсини ҳимоя қилмоқ, обрўни қўлдан бермаслик, ўз обрўйига доғ туширмаслик учун курашмоқ.
- Орияти келмоқ Ор қилмоқ, уялмоқ.