сфт. 1. Ўзини катта тутадиган, босар-тусарини билмай қолган; такаббур.
Манман одам. Камтарга — камол, манманга — завол — Мақол
У илгариги манман Тожибой эмас: ҳийлагина ҳовурдан тушган ва анчагина мулойимлашиб қолган эди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. ёки Манман (манаман) деган Машҳур, энг олдинги, донгдор.
Хиванинг манман деган бойларидан пул топиш сирларини ўргандим. — Ж. Шарипов, Хоразм
Бунақа занжирни янга тугул, қишлоғимиздаги манман деган темирчи ҳам узолмайди. — Ёшлик
Кўчага чиқсам, манман деган йигитлар ҳуснимга маҳлиё бўлади. — Муштум
Қўқоннинг манаман деган бойларидан Миразимжон бойни ўлдиртириб, сир очилаётганда хўжакўрсинга Эргашга жазо бердирди. — К. Яшин, Ҳамза