сфт. 1. кт. Бирор фазилати, яхши томони билан бошқалардан ажралиб турадиган, афзалликларга эга бўлган; етук, сара.
Ваъдага вафоли, ахлоқда мумтоз, Дўстпарвар, ўз сўзли, ёрига содиқ. — Ғ. Ғулом
Маҳалладагилар ҳам, мактабдагилар ҳам Комилжонни одобда мумтоз, дейишади. — Муштум
Бу сизнинг куйингиз, устоз Навоий, Ғазал оламида мумтоз Навоий. — А. Исроилов
2. Муайян миллат ва жаҳон фани, санъати, адабиётида муҳим ўрин тутадиган, миллатнинг шон-шуҳрати ва фахри ҳисобланган; классик.
Мумтоз мусиқа. Мумтоз адабиёт.
Шу тарзда Навоий ўзбек мумтоз адабиётида муншаот деб аталадиган янги бир жанрни ҳам бошлаб берди. — П. Қодиров, Тил ва эл
[М. Маматова] Айниқса, мумтоз қўшиқларни ижро этишни жон дилидан яхши кўрарди. — Газетадан
3. Мумтоз (эркаклар исми).