ot
1.
Qoʻylarning ket tomonida son bilan bel oʻrtasida oʻsgan, asosan dumaloq shaklda koʻrinuvchi yogʻ qismi.
Semiz qoʻyning dumbasi katta, Semiz odamning — suhbati. — Maqol
Yolgʻiz qoʻyni haydash nuqul azob. Boʻynidan surgayman —
yoʻq, dumbasiga arqon solib tortaman — yoʻq. — Oybek, Tanlangan asarlar
Raʼno tomorqada dumbasi serkillagan, jingalak yungli qoʻzichoqlarga maysa yulib berayotgan edi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
2.
Qoʻy tanasining shunday qismidan chiqqan yogʻ.
Dumba toʻgʻramoq. Dumba eritmoq. Uzoqdagi dumbadan yaqindagi oʻpka yaxshi. — Maqol
Qaynonaning maslahati bilan dokaga dumba oʻrab, chaqaloqqa soʻrdirishdi. — Mirmuhsin, Jaholat panjasi
Mamat qassob ogʻrinibgina yarim kilodan oshiq dumbani taroziga tashladi. — Yoshlik
3.
Odam tanasining son bilan bel oʻrtasidagi yumshoq orqa qismi.
Kimdir skameykaga gazeta solib oʻtirgan ekan, dumbasining izi tushib qopti. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati