ot 1. anat. Qorindagi bolani yoʻldosh (platsenta) orqali ona tanasi bilan birlashtiruvchi, bolani oziq moddalari bilan taʼminlash uchun xizmat qiluvchi ichak-nay.
Uchqunning kindigini kesganda, Tozagul koʻzlarini yumib, qalt-qalt titrab turdi. — H. Gʻulom, Mashʼal
2. Bola tugʻilgach, shu ichak-nayni kesib tashlash natijasida qorin oʻrtasida hosil boʻlgan kichik chuqurcha; qorinning oʻrta qismi.
U [Soli sovuq] shoshib-pishib Azimboyvachchani koʻkragidan itargan edi, Azim uning kindigiga oʻxshatib tepdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
3. koʻchma Markaz, oʻrta.
— Dashtning kindigi mana shu yer, — dedi Oʻktam. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar
Mana, uch yildirki, Markaziy Fargʻona kindigida goʻzallik yaratyapmiz. — Gazetadan
- Kindik qoni toʻkilgan yer (yoki joy, tuproq) Tugʻilgan yer, tugʻilgan, oʻsgan joy; vatan. Safargaldiga bu qumlar chaqaloq vaqtidan oshna. Qoraqumda uning kindik qoni toʻkilgan. — J. Sharipov, XorazmKishi qarigandan keyin kindik qoni toʻkilgan joyini qoʻmsab qolarkan. — B. Rahmonov, Oltin odamlar