sft. 1. shv. Ikkinchi bor, yana qayta; ikkinchi.
— Bor sinfingga, ikkilamchi bemaʼnilik qilma, — dedi direktor [Toʻlaga]. — M. Ismoiliy, Bizning roman
Boylar kir yuvdirgani chaqirganlarida, ergashib yo yoʻqlab borgan bolasiga qattiq-quruq tekkanlarini koʻrsa, kirni koʻz yoshlari bilan yuvib kelar, keyin unday joylarga ikkilamchi qadam bosmay soʻyar edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
2. Biror jarayon yoki hodisalar qatorida ikkinchi oʻrin tutadigan, ikkinchi darajali.
Bunday konstruksiyalar predikativlik funksiyalarini, garchi ikkinchi planda boʻlsa-da, saqlaydilar va shuning uchun ham ulardagi predikativ aloqa ikkilamchi xarakterga ega boʻladi. — OʻTA
3. fls. Materialistik taʼlimotga koʻra, materiyadan keyin, uning hosilasi sifatida yuzaga kelgan, materiyadan keyingi.
Materiya — birlamchi, ong, tafakkur ikkilamchi.
4. krsh. s. vzf. kam qoʻll. Ikkinchidan.
Avvalambor, bu yerda begona kimsa yoʻq! Ikkilamchi, podshoh nazdida biz oʻlgan odamlarmiz. — Mirmuhsin, Meʼmor