сфт.
1.
Бир зайлда, бир гапда турмайдиган, ҳадеб ўзгараверадиган, бурди, тутуриғи ёʻқ; қарорсиз. Беқарор Аму.
У [Асрор] беқарор ўйлар, беқарор туйғулар банди. — Ёшлик
Зарафшон водийсининг об-ҳавоси жуда беқарор, бир кунда юз марта ўзгаради. — Ш. Тошматов, Эрк қуши
2.
Бир жойда қўним топмайдиган, ҳадеб кўчиб юрадиган.
Дарбадарликдан, ўзимнинг симобдай беқарор, саёқлигимдан жуда ўкинар эдим. — Ғ. Ғулом, Шум бола
3.
кўчма
Тинчлиги ёʻқолган, ороми бузилган; бетоқат.
Фарзанд ёʻқлигидан бўлдим беқарор. — Эрали ва Шерали
Қорахон дер: йиғлар эдим зор-зор, Ёдга тушган вақти эдим беқарор. — Эрали ва Шерали
Бўлажак завжамни ўша ерда кўриб, ошиқи беқарор бўлдим. — Шарқ юлдузи