Қидирув

сфт. 1. Муҳтожлик туфайли эшикма-эшик юрувчи; (мажбурият орқасида ёки жаҳонгашталик мақсади билан) ўзга элларда ғурбатда кезувчи; овора, сарсону саргардон.

Дарбадар одам. Дарбадар кезмоқ (юрмоқ).

Ахир, полвон шу одам касридан неча йил дарбадар кезди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар

Унинг офтоб ва шамолдан қорайган юзи дарбадар ҳаёт кечирганидан далолат бериб туради. — М. Осим, Карвон ёʻлларида

2. кўчма Бетартиб ҳаракат қилувчи; беқарор.

О, сен, дарбадар дарё, Бунчалар вазминсану бунчалар қув, ўжарсан! — А. Орипов

от 1. Эшикма-эшик юришлик, дайдилик; саёқлик.

Шу дарбадарлик бир ерга олиб боради. — Ш. Холмирзаев, Қил кўприк

2. Мажбуран ўзга элларда кезишлик, сарсон-саргардонлик; мусофирлик ҳаёти.

Сиз Дилдорни бахциз қилдингиз, мени дарбадарликка мажбур қилдингиз. — С. Аҳмад, Уфқ

Шоир қайтар эди дарбадарликдан, Усти-боши юпун, яланғоч эди. — Х. Даврон, Тўмариснинг кўзлари

У йигитлигини дарбадарликда ўтказиб, Андижондан Бухорогача пиёда кезган, тарашадай қотма Юсвали чол эди. — П. Турсун, Ўқитувчи