от 1. Гўзалликни, нафосатни ҳис этиш, ундан эстетик завқ олиш қобилияти.
Нозик дид. Дид билан кийинмоқ. Дидига тўғри (мос) келмоқ. Ҳар кимнинг диди бошқа, ҳар гулнинг ҳиди бошқа. — Мақол
Устунлар нақшинкор, бино пештоқларига дид билан ранг берилган эди. — Э. Усмонов, Ёлқин
Ҳовлидаги орасталик уй эгасининг яхши дид эгаси эканидан далолат эди. — Ёшлик
Халқимизнинг китобга бўлган эҳтиёжи, эстетик диди ҳам ўсмоқда. — Саодат
2. Ақл-фаросат, фаҳм, идрок.
Дидингга дид қўш, Фаросатингга — фаросат. — Мақол
Дунёдан умиди бўлмаган одамда дид ҳам, орзу-ҳавас ҳам сувга уриб кетар экан. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
- Дидига ўтирмоқ Маъқул келмоқ. Аёлнинг хушсуханлигию пазандалиги ҳам, уй-рўзғор тутиши ҳам Роҳат холанинг дидига ўтиришди. — Л. Тожиева, Меҳрим сизга, одамлар
- Дидини бермоқ Ўхшаб кетмоқ, ўхшаб кўринмоқ, ўхшамоқ. Ўзи ёш бўлса ҳам, олтмиш яшар чолнинг дидини беради.