sft. 1. Muhtojlik tufayli eshikma-eshik yuruvchi; (majburiyat orqasida yoki jahongashtalik maqsadi bilan) oʻzga ellarda gʻurbatda kezuvchi; ovora, sarsonu sargardon.
Darbadar odam. Darbadar kezmoq (yurmoq).
Axir, polvon shu odam kasridan necha yil darbadar kezdi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar
Uning oftob va shamoldan qoraygan yuzi darbadar hayot kechirganidan dalolat berib turadi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida
2. koʻchma Betartib harakat qiluvchi; beqaror.
O, sen, darbadar daryo, Bunchalar vazminsanu bunchalar quv, oʻjarsan! — A. Oripov