БЎТА ътуянинг боласиъ. Карвондаги туялардан бирининг б ў т а с и бор эди. Бу от қадимги туркий тилда ъбола туғ-ъ маъносини англатган бот- феълидан (ЭСТЯ, II, 200) -у қўшимчасининг -а шакли билан ясалган; Девонда (И, 142) ва Дсда (115- бет) бу сўз боту шаклида келтирилган; ўзбек тилида а унлиси ä унлисига алмашган: бот- + а = бота > ботä. Асли бот- феъли барча ҳайвонларнинг туғишига нисбатан ишлатилган, шунга кўра ботä оти дастлаб ъҳайвон боласиъни анг— латган, кейинчалик маънода торайиш воқе бўлиб, фақат 'туянинг боласиъни билдира бошлаган
1. Туянинг бир ёшгача бўлган боласи, бўталоқ. Мақол
Сабр қилсанг, туянинг юкини бўта кўтарар
2. кўчма Болаларни, ёшларни бўталоққа қиёс қилиб, эркалатиб айтиладиган сўз
3. Бўта (эркаклар исми)