сфт. 1. Одатдаги ороми, тинчи бузилган, ҳаяжон ва изтиробга тушган; ҳаловати ёʻқолган, бетинч, ғаш.
Мадамин бу ердан чиқиб, яна безовта жонига малҳам қидирди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Қишлоқ кўчалари жимжит, фақат ҳовлиларда нимадандир безовта бўлиб итлар ҳуришади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Қизни безовта қилмай, дегандай ўрнини осойишта йиғиб, ҳовлига тушди. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди
2. Тинчлиги бузилган; нотинч.
[Жўра:] Қўрбоши ака, неча йилдан бери замона безовта. — И. Султон, Бургутнинг парвози
Бу ернинг ўжар табиатига, ғилдирак устидаги безовта турмушга у тез кўникди. — Газетадан
Яна Норин суви безовта чайқалди. — С. Аҳмад, Уфқ
Безовта шамол бирданига кучайиб, қора булут пардасини суриб келди. — М. Қориев, Қиз узатиб борганда
3. Ҳаловати ёʻқ; бетоқат, беором.
Бола туни билан безовта бўлиб чиқди.
Қишлоқда табиблик қилиб юрган вақтларида бундай безовта бетобларни кўп кўрган. — И. Раҳим, Чин муҳаббат