сфт. 1. Ҳолдан тойган, тинка-мадори қуриган; бемажол, ҳолсиз.
Тўпа хола саданинг ғадир-будур пўстлоғини беҳол бармоқлари билан силаб, юзига суртди. — И. Раҳим, Ихлос
Боши айланиб, кўзи тинди. Тўшакка беҳол чўзилди. — С. Сиёев, Аваз
Азларов беҳол инграб ётган беморга нима деярини билмай, каловланиб қолди. — Ёшлик
2. Касал бўлиб қолган, бемор.
У [қизча] жуда беҳол, врачлар ва ота-онасининг сўроқларига аранг жавоб қайтарарди. — Газетадан
3. Кўчма Кучсиз, заиф.
Меникига нима мақсадда чилвир кўтариб бориб эдингиз? — Ўзим, — деди, беҳол, нимжон товуш билан [Жуман]. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
қияликларда беҳол чайқалаётган ёввойи писталар кўнгилларига мунг чўктирди. Ёшлик.
Беҳолгина куйлайди бир қиз, Бир-бир босиб, ишком оралаб. — Ёшлик