sft. 1. Baqirib, shangʻillab gapirishga odatlangan; shangʻi.
Baqiroq chol. Baqiroq tuya — noring, Baqiroq ota — ma-doring. — Maqol
Xoʻjayin — baqiroq odam. — Oybek, Tanlangan asarlar
Oʻzi qoʻrqoq boʻlsa ham, oʻlgudek baqiroq, vahima. — A. Muxtor, Chinor
2. Hadeb ovoz chiqaraveruvchi, notinch (hayvonlarga nisbatan).
Baqiroq sigir sut-siz boʻlar. — Maqol
Yolgʻiz bola yigʻloq boʻlar, Yolgʻiz tuya baqiroq boʻlar. Maqol.
Baqiroq echkiday muncha shangʻillaysan. — J. Abdullaxonov, Xonadon
3. koʻchma Shovqin-suronli; guldurosli.
Oftob aksi tushib naqshlarga boʻgʻiladi baqiroq bozor. — X. Davron, Bolalikning ovozi
Baqiroq bulutlar qanday yaxshi! Sharillatib yomgʻir yogʻib yubordi. — Mirmuhsin, Umid