Qidiruv

sft. 1. Salga asabiylanaveradigan, boʻlar-boʻlmasga qizishib, tutaqib ketadigan; zardasi tez, jizzaki.

Asabiy kishi. Asabiy bola.

Otam asabiy odam edi. Shunday boʻlsa ham, meni qattiq urmagan va yomon soʻkmagan edi. — S. Ayniy, Esdaliklar

2. Asablarning qoʻzgʻalishi bilan bogʻliq.

Asabiy holat. Asabiy tovush.

— Begonadan ham battarsiz! — qizishib ketgan Xolisaning lablari asabiy titradi. S. — Nurov, Narvoy

Yuzini asabiy timdalayotgan onasining ahvoliga achinibmi, ayol jahldan tushdi. — Yoshlik

ot 1. ayn. Asab.

Uning asabiyatga teguvchi soʻzlari har kuni Saidiyning yeganini zahar-zaqqumga aylantirar edi. — A. Qahhor, Sarob

2. Asabiy holat; asabiylik.

[Hakim boyvachchaning] Rangi oʻchgan harakatlarida qoʻrquv va asabiyat sezilardi. — Oybek, Tanlangan asarlar

ot Asabiy holat.

Elbek oʻz kabinetiga qaytgandan keyin asabiylik bilan nari-beri yurib, uzoq oʻyladi. — A. Muxtor, Tugʻilish

fl. ayn. Asabiylashmoq.

— Nima qilay, qoʻlimdan kelgan butun yaxshilikni qilib koʻrdim, — choy hoʻpladi Mahmudov va asabiylanib, titrab, gʻazab bilan soʻzida davom etdi. — Oydin, Koʻngil toʻldimi, yaxshi yigit

fl. Asabi qoʻzgʻamoq, asabiy holatda boʻlmoq.

Yusufbek hoji yurt besaranjomligi va oʻgʻil qaygʻusi bilan asabiylashgan edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

U nimadandir asabiylashib, tez-tez qoshini chimirar, yigʻinga tezroq yakun yasashga oshiqar edi. — N. Aminov

kutilmaganda kulgudan yigʻiga yoki yigʻidan kulguga aylanishi bilan namoyon boʻladigan tutqanoq, jazava.