sft. 1. Alami bor, ogʻriq-azobli.
Alamli va yarali koʻngillardan roʻy-rost otilib, havoni yangratgan haqiqat ovozi uning butun vujudini titratdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. Alam-ogʻriqdan, azobdan yuzaga kelgan.
Yoʻq, bu odamning ruhini yengillatadigan yigʻi emas, yurakdan oqqan qondek alamli, achchiq ikki tomchi edi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
Alamli koʻzlar.
-Kechir demoqchisiz, — dedi Inobat mayin, alamli ohang bilan. — X. Toʻxtaboyev, Felyetondan soʻng