лат. intonare — қаттиқ талаффуз этиш сўзидан
intonatsiya. Soʻzlovchining hamsuhbatiga yoki predmetga boʻlgan maʼlum bir munosabatini anglatuvchi ifodaviylikning asosiy vositasi. Badiiy asarda intonatsiyaning roli beqiyosdir. Har bir soʻz yoki ibora asosida yotgan mazmunni toʻgʻri anglashda, nihoyat, asarning emotsional taʼsirchanligini toʻgʻri belgilashda oʻquvchi intonatsiyaga katta ahamiyat berishi zarur. Asar tovush chiqarib oʻqilganda, intonatsiya turli vositalar asosida anglashilib turadi. Masalan, ovozning pasayib-koʻtarilishi, turli pauzalar, soʻz yoki jumlalarning boʻlinib-boʻlinib yoxud qoʻshib oʻqilishi, tez yoki sekin oʻqilishi va hokazolar. Koʻrsatilgan vositalar intonatsiyada bir-biri bilan shunday munosabatda boʻladiki, ayrim paytlarda ularning umumiy yigʻindisini alohida-alohida tasavvur qilib boʻlmaydi. Badiiy asar tekstida intonatsiya turli tinish belgilari, sheʼriy asarlarda misralarning joylashishiga qarab belgilanadi. Avtor gʻoyasini, asarning umumiy gʻoyasini anglatishda intonatsiyaning oʻrni, ayniqsa, dramatik asarlarda oʻziga xoslik kasb etadi. U yoki bu aktyorning oʻzi oʻynayotgan rolning qiyofasiga kirishi, tashqi koʻrinishi, xatti-harakatidan tashqari, uning nutqidagi intonatsiyasida ham oʻz aksini topadi. Xullas, badiiy asarning gʻoyaviy mazmuni, emotsional taʼsiri intonatsiya bilan mustahkam bogʻliq holda zohir boʻladi.