ар. مقطع — тугаш жойи, кесмоқ сўзидан
Sharq poeziyasidagi gʻazal, qasida kabi sheʼriy janrlar oxiridagi yakunlovchi bayt. Adabiy anʼanaga muvofiq, maqtada aksariyat hollarda shoirning taxallusi keladi. Shuning uchun ham oʻzbek klassik adabiyotida gʻazal va qasidalarning qaysi shoirga mansubligini aniqlashda maqtaʼ katta rol oʻynaydi. Shuningdek, maqtaʼ sheʼrdagi umumiy poetik fikrni yakunlaydi yoki shoir oʻz taassuroti, kechinma va tuygʻulariga munosabat bildiradi: Navoiy, ashk durridek nelarkim koʻzda yer bergay, Agar ishqing havosida yogʻar har jola tosh oʻlsun. Hozirgi gʻazalchilikda ham maqtaʼ qoʻllash anʼanasi davom etmoqda. Masalan: Oq qogʻozim, senga Erkin ochdi pinhon ishqini, Sen bor-u men bor, qalam bor, oʻrtada begona yoʻq., maqtaʼ