фр. dissonance, лат. dissono — ноуйғун товуш, овоз сўзларидан
dissonans yoki och qofiya. Qofiyaning faqat undosh tovushlarga asoslanishi va unli tovushlarning mos kelmasligi natijasida yuzaga kelgan turi. Abdulla Oripovning quyidagi misralari dissonansga misol boʻla oladi: Bugun-chi, bir oʻzim, yuribman tanho, Sevgi ham, visol ham boʻldilar abas. Varchasi manguga tark etdi, ammo Oʻsha oʻylar faqat tark etgan emas. H. Xudoyberdiyevaning quyidagi misralaridagi qofiya ham dissonansga misol boʻladi: Erta tongdan qizgʻin bongday charxlanmoqda chalgʻilar, Hosil kuyin yangratmoqqa shaylanmoqda cholgʻular. Oʻzbek shoirlari sheʼrda koʻp hollarda toʻla qofiyalar qoʻllasalar ham, biroq ayrim paytlarda dissonanslarga ham murojaat etadilar.