фл. 1. Зўрлик билан бирор ишга ундамоқ, мажбур қилмоқ; хоҳишдан ташқари иш қилдирмоқ.
Беморга зўрлаб дори ичирмоқ.
Уста Олим ошга сабзи босиш билан овора эди: — Мен сизни зўрламайман, лекин ёʻл устида қорнингиз очиб қолса, ўзингиздан ўпкаланг. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
[Матпано] Ўзини ҳар қанча зўрлагани билан бугун бир четда туриб, ёлғиз ўзи ғазал айтолмади. — С. Сиёев, Аваз
Раҳима опа уни [қудасини] зўрлаб қўлтиғидан олиб, ичкари хонага етаклади. — Ў. Умарбеков, Ёз ёмғири
2. Бировнинг номусига тегмоқ; тажовуз қилмоқ.
Ёш бир йигит онаси тенги аёлни зўрламоқчи бўляпти. — С. Сиёев, Ёруғлик
Қотиллик ва ўғирлик қилиш 9 процент, зўрлаш 5 процент кўпайган. — Газетадан