fl. 1. Juda yaqiniga olib borib, yetkazib, tegizib qoʻymoq; tiramoq.
Stullarni bir-biriga taqab qoʻymoq.
[Mahkam:] Goh qoʻlida miltiq, yoʻlimni toʻsadi, goh koʻkragimga minib olib, kekirdagimga pichoq taqaydi — N. Safarov, Uygʻonish
Nuri oʻz yuzini yigitning yuziga taqadi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. koʻchma Soʻzni, mavzuni biror yerga, masalaga ulamoq, olib kelmoq, koʻchirmoq.
Shunday qilib, Yefim Danilovich gapni yana qurol-yarogʻga olib kelib taqadi. — A. Muxtor, Opa-singillar
3. Kim yoki nimadandir deb bilmoq, unga bogʻlamoq.
Hamma narsani dinga, xudoga taqayverma. — N. Aminov, Suvarak
Oblast sahro hisobiga taraqqiy etib, kelgusida ikkiga boʻlinib ketsa, bu obyektiv qonun, Abbosov. Sen buni menga taqama, bundan igʻvo chiqarishing qiyin. — A. Muxtor, Boʻronlarda bordek halovat
- Devorga taqamoq Shoshirib, gangitib qoʻymoq; taslim boʻlishga majbur qilmoq. Bora-bora Qoracha Hojibning hazillari siyqalashib, hammaning ensasini qotira boshladi. Oysuluv esa yangi-yangi soʻzlar, oʻxshatishlar topib, raqibini devorga taqab qoʻydi. — M. Osim, Oʻtror