Qidiruv

ot 1. esk. Bemorlarni davolovchi mutaxassis; vrach.

Kasalning tuzalgisi kelsa, tabib oʻz oyogʻi bilan keladi. — Maqol

Tabib — tabib emas, boshidan oʻtgan — tabib. — Maqol

Buxoroyi sharifda Abu Ali ibn Sino degan bagʻoyat ulugʻ tabib oʻtgan! — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

2. Tibbiyot ilmidan muayyan mutaxassis tayyorlovchi oʻquv yurtida taʼlim olmagan, oʻz harakati, hayotiy tajribasi orqali bemorlarni davolash bilan shugʻullanuvchi shaxs.

Tabib, qoʻy jigarini xom kabob qilib, bujgʻun sepib yeng, degan edi dardi shifo topmabdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

ot 1. Tabobat, bemorlarni davolash bilan shugʻullanish.

Ibn Yamin tabiblik asboblarini, nodir kitoblarini olib, Fargʻonaning Avval qishlogʻiga yoʻl oldi. — K. Yashin, Hamza

2. Tabib ishi, kasbi.

Oʻtar bobo xon saroyida qirq yil xizmat qilib, tabiblik va sartaroshlik tufayli orttirgan besh-oʻn tangasini uy solishga sarfladi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

ot s. t. Tabiblik.

Mulla ibn Yamin Qoʻqonda tabibchilik bilan shugʻullangan. — OʻTA

ot t. S. Tabiblik.

Tabibgarchilik qilmoq.

Biz endi tabibgarchilikdan xabarimiz yoʻq odam. — Gʻ. Gʻulom, Tirilgan murda

посл. не тот лекарь, который лечит, а тот, кто сам переболел (кто имеет жизненный опыт).

Больной о жизни печется, а лекарь — о мошне.