Qidiruv

ot 1. Sehr-jodu qilish hunari, kasbi.

Aflotunning qizi otasining sehrgarlik-jodugarlik hunarini oʻrganib olgan edi. — Luqmoni Hakim

2. Xalq eʼtiqodiga koʻra, ziyon yetkazish yoki undan xalos qilish, kasalliklarni tuzatish borasidagi moʻjizaviy qobiliyat.

3. koʻchma Kishining es-hushini olib qoʻyish; jozibadorlik, fusunkorlik.

ot 1. Sehr bilan oʻzi yoki boshqalarni har xil qiyofaga kirituvchi; afsungar, jodugar (ertak va afsonalarda).

Chiroyli yigit qiyofasiga kirib olgan sehrgar Iblis, sevgilimni qoʻltiqlab ketayotganini koʻrib, yonib ketdim. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati

U sehrgar bir dumalab, chumchuq qiyofasiga kirdi-da, pir etib uchib ketdi. — Oltin beshik

2. koʻchma Maftun qilib, oʻziga bogʻlab oluvchi; fusunkor.

Sehrgar koʻzlar. Sehrgar qiz.

Radiodan dutor sadosi taralar, sehrgar kuy Temirjonning qalbiga kirib borar, uning yuzida maʼsum latofat uygʻotardi. — J. Abdullaxonov, Oriyat