от 1. Жой, масофа, ёʻл кабиларнинг охирги чегараси, этаги, охири.
Поёни кўринмайдиган дала.
Бинафша, лолалардан гилам тўшалган тоғ-қирларни кезиб, поёнига етолмайсиз. — Н. Сафаров, Оловли излар
Низомжон шу топда шундай кучли бўлиб кетган эдики, бир ўзи мана шу поёни ёʻқ чўлни ағдар-тўнтар қилиб ташлашга қодирдек эди. — С. Аҳмад, Уфқ
Қамишлар икки одам бўйи ўсган, поёни кўринмас, шабадада бир оҳангда мунгли шовулларди. — Ғ. Ғулом, Феруза
2. Иш, гап, воқеа-ҳодиса кабиларнинг охири, интиҳоси.
Ҳикояни поёнига етказмоқ.
Умрнинг поёни кўринган пайтда уй қайғусига тушдим. — Ёшлик
Ғазал поёнига етди. Табибий камтарона кулумсиради. Ҳарёндан олқишлар эшитилди. — С. Сиёев, Аваз
[Майсара:] Шу хиёнаткорларнинг жазосини бериш учун бошлаган ишимни поёнига етказай. — Ҳамза, Майсаранинг иши
Бу сўзингнинг, дилбар, ёʻқдир поёни. — Алпомиш
3. кўчма Сўнг, чек, ниҳоя (ҳис-туйғу, кечинма кабилар ҳақида).
Ғазабининг поёни ёʻқ.
Неча фарёд тошиб келди кўксин ёргудай, Кўзи тиниб, изтироби поёнга етди. — А. Мухтор, Асарлар
Сирим борки, осмони кўринмас, Ғамим борки, поёни кўринмас. — Ёшлик
Ҳар бир нарса каби меҳр-муҳаббатнинг ҳам аввали, авжи ва поёни бўлиши табиий. — Х. Султанов, Онамнинг юрти