По запросу «marhum» — результатов: 22: Словари
ot Vafot etgan, oʻlgan kishi.
Belbogʻ olib kelgan odam oʻlim oldidan marhumning nimalar degani birovni koʻp tilga olganini soʻzladi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
ot Marhum, oʻlgan ayol.
[Anvar:] Sen uyal, uyalma, bari bir, ular bizni juftlashtiradilar. Marhuma Mohlar bibining fotihasi yerda qolmas! — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
[dɪ'siːs] 1. n o‘lim, vafot, qazo 2. v o‘lmoq, vafot etmoq; deceased [-t] marhum, vafot etgan
motamdor ayn. Motamli 2. Marhum qabrga qoʻyilgach, motamdorlarning alam-armoni xiyol sovishi shundan ekan. X. Sultonov, Onamning yurti
uch din. etn. Uchiga paxta oʻrab, yogʻlab, marhum arvohiga atab payshanba, juma oqshomlari yoqib qoʻyiladigan choʻp Uch oʻramoq. Uch yoqmoq
ashyoviy Ashyoviy dalil Dalil boʻladigan narsa, buyum. U marhum kaltaklangan joyni koʻrsatib beradi. Balki ashyoviy dalillar topilib qolar. Yoshlik
g‘olibo krsh. s. esk. kt. Koʻpincha, asosan. Gʻolibo shunday deyiladi. Aftidan, taxminan, balki. Alisher marhum Abulqosim Bobir saroyiga xizmatga kirganlarida, gʻolibo, o
lahad Qabrning ichki, murda qoʻyiladigan xonasi. Murda lahadga qoʻyilib, goʻrga tuproq tortilayotgan vaqtda, taomilga koʻra, kimdir xaloyiqqa qarab: — Ho, yaxshilar, marh
