sft. 1. Juda ham kir; yagʻir, iflos.
Bekning koʻziga boʻyniga toʻrva osgan yupun ayol koʻrindi. Koʻylagi yirtiq. Oppoq bilaklari isqirt. — H. Gʻulom, Mashʼal
Hovlida tinmay-qoʻnmay xizmat qilib yurgan paxmoq sochli, isqirt kiyimli yosh-qari xotinlar ham anchagina. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. Shunday holatga nisbatli haqoratni bildiradi.
Mingboshi oʻrnidan dast turib, Qudratga oʻdagʻaylandi: — Yoʻqol koʻzimdan, isqirt! — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.
3. koʻchma Chiqit, keraksiz (narsa, kimsa).
Isqirt boʻlib laqillab yuramanmi, dedim-da, orqamdan oʻpkasini qoʻltiqlab yurgan Maxzumovga turmushga chiqib oldim. — Gʻayratiy, Dovdirash
20kishiga moʻljallangan bu oshxonaga 150 kilogramm non olinib, shundan 30 kilogrammi isqirtga chiqarkan. — Gazetadan