ИЛИҚ 'бироз иссиқъ. Кеч куз бўлса ҳам, ҳали ҳаво и л и ҳ. Бу сифат қадимги туркий тилда ъбироз иси-ъ маъносини англатган йïлï- феълидан (Девон, ИИИ, 100) —ғ қўшимчаси билан ясалган; қадимги туркий тил— даёқ сўз бошланишидаги й ундоши талаффуз қилинмай қўйган (Девон, И, 95); ўзбек тилида ï унлиларининг қаттиқлик белгиси ёʻқолган: йïлï- + ғ = йïлïғ > ïлïғ > илиғ. Ҳозирги сўзлашув нутқида бу сўз охирида ғ ундоши талаффуз қилинади, лекин адабий тилда қ ундоши билан ёзиш кўрсатилган: илиғ > илиқ
кўчма Ёқимли, хуш келадиган. н [ Майна]
Илиқ сўз. Илиқ суҳбат. Илиқ муомала
Ошиқ йигитларнинг кўзлари ва илиқ табассумлари ҳақида зимдан ўйлаб, яна ўзидан-ўзи уялибкетарди — Ш. Тошматов, Эрк қуши
Муҳаммаджонга доим илиқ муомала қиладиган Зуфар Ҳакимович бугун нега қўл бериб кўришмагани мана шу истеҳзоли саволдан билиниб турарди — П. Қодиров, Уч илдиз