sft. 1. Kishini vahimaga soladigan; qoʻrqinchli.
Vahimali koʻrinish. Vahimali tovush.
Front Bektemirga dastlab uncha vahimali koʻrinmadi. — Oybek, Quyosh qoraymas
Hayal oʻtmay, vahimali guldurash yaylovni larzaga soldi. — A. Dilmurodov, Osmonning bir parchasi
Oʻngirning tepasi baland jar. Uning tagida gʻor ham bor. Bu vahimali joylarga kunduzlari ham hech kim kelmaydi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
2. Salobatli, haybatli.
Olis-olisdan vahimali koʻringan qoyalar asta qiyofalarini oʻzgartirib, chala-yarim qoʻrgʻonlarga oʻxshab qoldi. — J. Abdullaxonov, Oriyat
3. Vahimani, qoʻrqinchni ifodalovchi, shundan darak beruvchi.
Omil Nodirning bu vahimali gaplarga ham eʼtibor bermaganligiga ajablanib turdi-da, amakning oldida turishini aytib, chiqib ketdi. — S. Yunusov, Kutilmagan xazina
Xotin, rangi oppoq, koʻzlarini katta-katta ochib, unga vahimali qarar va boshini chayqab pichirlar edi. — A. Qahhor, Anor