sft. 1. Ogʻiz boʻshligʻida tili boʻlmagan, tili yoʻq.
2. Soʻzlash qobiliyatiga ega boʻlmagan, soʻzlay olmaydigan.
Bechora tilsiz jonivor egasining bu jinniliklariga quloqlarini jim-gina chimirib chidab bergan. — S. Anorboyev, Oqsoy
Yoʻlchi tilsiz kabi, gʻayrishuuriy ravishda boshini chayqadi. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. koʻchma Gap-soʻzsiz, indamay.
Unsin ham, kampir ham harakatsiz, tilsiz qotib qoldilar. — Oybek, Tanlangan asarlar
Mendan tilsizgina bir narsa soʻrar, Yolvorib fikrimga termiladi u. — R. Parfi, Koʻzlar
Kutilmagan gʻazabga uchragan Bozorov nima deyishini bilmay, tilsiz, harakatsiz yogʻochday qotib turardi. — I. Rahim, Chin muhabbat
4. koʻchma Churq etgan ovoz eshitilmaydigan, jimjit.
Bir kun tilsiz kechaning Kirib qoʻyniga, Ashurni yoʻq qilishni Oldi boʻyniga. — Gʻayratiy
- Tilsiz yov Gapga tushunmaydigan, quloq solmaydigan; shafqatsiz, zolim. Quruq ayoz— tilsiz yov. — MaqolLashkarimni yutar edi ajdaho, Boʻlolmadim tilsiz yovga barobar. — Shirin bilan Shakar