Қидирув

сфт. Бошқалардан уялиб, ийманиб, ўзини тортиб турадиган, шундай ҳис-туйғуси кучли; уятчан.

Тортинчоқ одам.

Ёнма-ён пахта тераётиб, у ёқ-бу ёқдан гапиришганларида, қиз унинг ҳақиқатан ҳам тортинчоқ, камсуқум йигит эканини сезди. — П. Қодиров, Уч илдиз

от Тортиниш, уят-андиша ҳис-туйғусига эгалик.

Тортинчоқлик билан гапирмоқ.

Садбарга қолса, бу ердаги йигитлар орасида энг ақллиси шу Луқмонча. Фақат тортинчоқлиги бор, дадил эмас. — А. Мухтор, Туғилиш