ot 1. Sehr bilan oʻzi yoki boshqalarni har xil qiyofaga kirituvchi; afsungar, jodugar (ertak va afsonalarda).
Chiroyli yigit qiyofasiga kirib olgan sehrgar Iblis, sevgilimni qoʻltiqlab ketayotganini koʻrib, yonib ketdim. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati
U sehrgar bir dumalab, chumchuq qiyofasiga kirdi-da, pir etib uchib ketdi. — Oltin beshik
2. koʻchma Maftun qilib, oʻziga bogʻlab oluvchi; fusunkor.
Sehrgar koʻzlar. Sehrgar qiz.
Radiodan dutor sadosi taralar, sehrgar kuy Temirjonning qalbiga kirib borar, uning yuzida maʼsum latofat uygʻotardi. — J. Abdullaxonov, Oriyat