«ШОВ» бўйича 151 та натижа: Луғатлар
тақл. с. Суюқликнинг шиддат билан тез тушишида ҳосил бўладиган товушни билдиради.
ʃʌv
1. итармоқ, туртмоқ
2. туртиб (итариб) киргизмоқ, зўрлаб тиқмоқ, суқмоқ, солмоқ
'ʃʌv(ə)l
белкурак, бел, куракча, ҳокандоз
от Отқулоққа ўхшаш, қора-буғдойлар оиласига мансуб, барги майда, таъми нордон, овқатга ишлатиладиган кўп йиллик ўсимлик; қўзиқулоқ.
Шўрвага шовул солмоқ.
от 1. айн. Шоқул.
2. Тикувчиликда дағал чоклар учун (масалан, қоп тикиш учун) ишлатиладиган ёʻғон ип, каноп.
от 1. 1 Шов ва шунга яқин аралаш товушни билдиради.
Бир маҳал қандайдир шовурдан уйғонса, барзангидай одам тракторга уннаётган эмиш. — Ёшлик
Қўшиғида гоҳ йилқи уюрига тўла дашт шовури бўлади. — Н. Норқобилов, Бекатдаги оқ уйча
2. Шов-шов товуш; шовуллаш.
Салобатли ёмғир шовури эшитилиб турарди. — П. Қодиров, Уч илдиз
олағовур Бир-бирига қовушмаган, тартибсиз гап; ғовур-ғувур, қий-чув. Ботирали кириши билан нотиқ гапдан тўхтади, олағовур ҳам тинди. Ҳ. Ғулом, Машъал Нотинч; с
шов-шувга сабаб бо'лмоқ.
[сен'сеıʃ(ə)н ʌнгə] шов-шувли миш-мишларни тарқатувчи
шовқин, шовқин-сурон, г'овур-г'увур, шов-шув, то'полон
товуш, овоз, садо, сас, ун; шовқин, ғовур-ғувур, шов-шув | звук; шум
шовқин, шовқин-сурон, шов-шув, қийчув; упроариоус [ʌп›рɔ:рıəс] 1) шовқин-суронли, сершовқин 2) кучли, шиддатли, қаттиқ
