от 1. Эгасиз, қаровчисиз қолган; эгасиз, қаровсиз қолиб хароб бўлган, аянчли, ачинарли аҳволга тушган.
Сабил бўлди манинг бу ўсган жойим, Сенга тегсам, қаттиқ экан манглайим. — Ойсулув
Қазингиз сабил қоладиган бўлди, бойвачча, кеннойим эртага тугунчага солиб, турмага олиб бормасалар деб қўрқаман. — С. Аҳмад, Ҳукм
2. Қуриб кетгур, қурғур маъноларида қўлланади.
— Мен жуда-а чарчаганман, биласиз. Олдин шу сабил буқоғимни даволатиб олсайдим [деди Холиса]. — С. Нуров, Нарвон
[Хола:] Бизларди магазинда бошқа нарса топилмаса ҳам, ароқ деганнинг кети узилмайди, уруғи кўпми сабилни(нг) ёки булоғи борми, ҳайтовур босилиб ётибди. — С. Нуров, Нарвон
- Жони сабил Жони қаттиқ, чидамли, чайир.
- Сабил қолмоқ Эгасиз қолиб, ёʻқ бўлиб, ўлиб кетмоқ. — Сабил қолгур бу эшак, — деди бир ўтинкаш, — чопишга ёʻл бермайди. — С. Айний, Қуллар— Шунда биз уни, тек тур, сабил қолгур, дея қамчилаймиз [деди Зиёдулла] — Т. Мурод, От кишнаган оқшом