sft. 1. Qoraga moyil; qoratoʻr(i), qoramagʻiz.
Oʻzi qoracha boʻlgani uchunmi, bu xol tezda koʻzga tashlana qolmasdi. — S. Zunnunova, Olov
sepkilli, qoracha yuzi sal-pal pardozlangan. — N. Aminov, Qahqaha
2. tar. Oʻrta asrlarda aholining zodagon boʻlmagan tabaqasi.
3. etn. Ayrim turkiy xalqlarda urugʻ nomi (masalan, oʻzbeklarning qatagʻon, laqay, qirq, saroy qabilalari tarkibida qoracha urugʻi boʻlgan).
4. shv. Qora, avom xalqqa mansub kishi.
U shu yoshga kelib, nainki xudoga, hatto buni — qoracha, sevgilisini — xoʻja deb, bir-birlarining qovushishlariga yoʻl bermay kelgan urf-odatlarga ham til tegizmagan edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha