от 1. Алоҳида ҳурматга сазовор кишини ёки келин, куёвни кутиб олиш учун унинг ёʻлига, оёғи остига солинган ёки солинадиган гилам, палос ёки мато.
Ёʻлларига пояндоз солмоқ.
Хайрибиби билагига ташлаб чиққан оқ крепдешин пояндозни келин оёғи остига ёзиб, қўярда-қўймай уни бостирди, патнисдаги қанд-қурсни бошидан сочиб юборди. — Д. Нурий, Осмон устуни
У [қиз] оналикка узатилган кун хотирида бир умр қолсин деб, тўй-томошалар қилдилар, ёʻлига пояндоз солдилар. — Ҳ. Аҳмар, Яккама-якка
2. Умуман, полга тўшалган гилам, палос.
Тошпўлатов пояндоз солинган узун кори-дордан бамайлихотир кириб борар экан, оёқ шарпасини эшитиб, ичкаридан Хосият хола чиқиб қолди. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди
Султон пиёладаги чойни жаҳл билан гилам пояндозга сепиб юборди. — Э. Усмонов, Ёлқин
3. шв. Кўрпача.