ОШИҚ И 'оёқнинг тиззагача ва тиззадан кейинги суякларини туташтириб турувчи суякча'. Туянинг ошиғидан соҳҳа ҳилиб олибди. Бу от қадимги туркий тилда 'маълум даражадан кўтарил-ъ маъносини англатган а:ш- феълининг аш- шаклидан от ясовчи -(у)қ қўшимчаси билан ясалган (ЭСТЯ, И, 216; Девон, И, 97); ўзбек тилида а унлиси â унлисига, у унлиси и унлисига алмашган: аш- + уқ = ашуқ > âшиқ. а. عَاشِق — севувчи, севиб калган; хуштор; мухлис
1. Бировни жуда севиб, унга шайдо бўлиб қолган, бировга муҳаббат қўйган киши; хуштор
Ошиқи беқарор
Муҳаббат дардига мубтало ошиқ, Сенга ҳавас билан боқурман чиндан — А. Орипов, Йиллар армони
[Туҳфа:] Мирзо Анварга ошиқ бўлган экансан, Нозик! — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
2. кўчма Бирор нарсани жуда яхши кўриб қолган, унга берилган; мухлис. Шеър ошиғи. Мусиқа ошиғи. н Ботирали! Эъзоз-хон! Қани, бери келинглар! — . Ойқиз бу қизга узоқ тикилгач, уни ашула ва дутор ошиғи бўлса керак, деб ўйлади. Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
деб [Ғофир ота] гул ошиқларини ўз ҳузурига чақирди — Ҳ. Ғулом, Машъал