сфт. 1. Қобилияти, лаёқати ёʻқ; лаёқациз.
Шарқ халқларини ҳақорат қилмоқ, улар ақли, қобилияти чала, тарихий ижодга ноқобил деб исботламоқ учун буржуазия идеологлари минг-минг томлаб китоб ёздилар. — Ш. Рашидов, Танланган асарлар
Майда ишга зўр берган одам каттасига ноқобил бўлади. — А. Мухтор, Туғилиш
2. Сўзга кирмайдиган; ўжар, қайсар.
[Ёрмат] Ҳалқумини бўғган йиғидан қийналиб, базўр гапирди: — Алҳамдулилло, кўрдим, тирик экансан, ноқобил болам. — Ойбек, Танланган асарлар
3. Хулқи ёмон, ярамас.
Ноқобил ўғил.
Ҳали ҳам анов маҳсидўзникидамисан? Аканг —
тентак йигит, кўп ноқобил чиқди. — Ойбек, Танланган асарлар