от 1. Сувнинг нол даражагача совиши натижасида қотган ҳолати; ях.
Муз парчаси. Муз ёрмоқ.
Қаҳратон қишда яланг оёқ муз босиб, саратонда қизғин қум кечиб обдан пишган бизнинг йигитни ҳам кун хийла бетоқат қилган эди. — Ойбек, Танланган асарлар
Уфққа туташ муз қатламларини тилимлаб, атом музёрар кемаси сузиб бораётир. — Газетадан
2. Муз каби совуқ.
Унинг бошига муз югуриб, асаблари тиришди. — Ғулом, Машъал
Ёʻлчи қотган корни ғарч-ғурч босиб, тоза, муз ҳавони қамраб, кеза бошлади. — Ойбек, Танланган асарлар
3. кўчма с. т. Жуда совуқ, ёқимсиз нарса, одам ва шу кабилар ҳақида.
Суҳбат муз бўлиб кетди. Меҳмонлар ичкиликка зўр беришди. — С. Аҳмад, Гугурт
4. от Совуқ.
элликка яқин киши беш-ўнтадан навбат билан кириб-чиққунча, оёғимдан муз ўтиб кетди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
- Муз даври Ер тарихидаги қаттиқ совуқлар бўлиб, қуруқлик юзини қалин муз қоплаган давр.
- Муз кўчди Иш ўрнидан силжиди; юришди. Муз кўчди, ўртоқ Сафаров, ўрта деҳқон қимирлаб қолди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари