Қидирув

сфт. 1. Ўзини катта тутадиган, босар-тусарини билмай қолган; такаббур.

Манман одам. Камтарга — камол, манманга — завол — Мақол

У илгариги манман Тожибой эмас: ҳийлагина ҳовурдан тушган ва анчагина мулойимлашиб қолган эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

2. ёки Манман (манаман) деган Машҳур, энг олдинги, донгдор.

Хиванинг манман деган бойларидан пул топиш сирларини ўргандим. — Ж. Шарипов, Хоразм

Бунақа занжирни янга тугул, қишлоғимиздаги манман деган темирчи ҳам узолмайди. — Ёшлик

Кўчага чиқсам, манман деган йигитлар ҳуснимга маҳлиё бўлади. — Муштум

Қўқоннинг манаман деган бойларидан Миразимжон бойни ўлдиртириб, сир очилаётганда хўжакўрсинга Эргашга жазо бердирди. — К. Яшин, Ҳамза

от 1. Ўзини катта тутишлик; манман эканлик; кибр.

Мақтанчоқлиги, манманлиги туфайли кўплар ёқтирмайдиган енгил табиатли Мурзин келиб қолди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

2. Манман одамларга хос хусусият, иш, хатти-ҳаракат.

Бундай мақолларда аҳлоқ, ва одатларга зид бўлган хусусиятлар: текинхўрлик, манманлик, исрофгарчилик каби одатлар қаттиқ қораланади. — ЎТА

Уни [одамни] тамом қиладиган кушандаси ҳам манманлигу маишату шуҳратпарастлик. — Шукрулло, Жавоҳирлар сандиғи

menmensiw, ǵoddaslaw, pańsıw, sháltiyiw, ózimsiniw

скромного ждет успех, у зазнайки худой конец (высокомерие не доведет до добра)