Изоҳли луғат
· яна 7 та луғатда
от 1. Фолклордаги ҳажвий-юмористик жанрлардан бири: ҳаддан ташқари бўрттирилган, ҳақиқатга тўғри келмайдиган ёлғон гап; муболаға.
Абдували ўзи тўқиб чиқарган лофларига ҳаммадан кўп ўзи ишонарди. — Ф. Мусажонов, Лофчи
Қиёсинг чин ва ё лофдир. — А. Орипов
Бу лоф эмас, Мурод Холиқов яратгани аниқ. — Муштум
2. Ортиқ даражада, тўн кийдириб мақтаниш.
Ишни қилади асбоб, эгаси уради лоф. — Мақол
Журналистларни ўт юракли кишиларга қиёс қилишади. Бу лоф эмас. — Газетадан
- Лоф деса, олақопни олиб югуради Ортиқ даражада ҳовлиқадиган, лоф қиладиган кишига нисбатан қўланадиган ибора.
- Лоф урмоқ (ёки қилмоқ) 1. Ҳақиқатга тўғри келмайдиган гапларни айтмоқ, ортиқ даражада бўрттириб гапирмоқ; муболаға қилмоқ. Араббой эпласа лоф уриб, бировни гангитар, бирор манфаат чиқадиган жойдан қолмас эди. — П. Турсун, Ўқитувчи;Душманнинг тўппари, аерогианлари, ақлга сиғмайдиган бошқа ҳунарлари ҳақида лоф қилди. — Ойбек, Танланган асарларЁʻлда чаён тошбақага лоф уриб Дедики: боқсам агар ўйлаб туриб, Менча сенга суйгули ёʻқ меҳрибон — Сен тану, гўё анга мен мисли жон! — Ҳамза