сфт. 1. шв. Иккинчи бор, яна қайта; иккинчи.
— Бор синфингга, иккиламчи бемаънилик қилма, — деди директор [Тўлага]. — М. Исмоилий, Бизнинг роман
Бойлар кир ювдиргани чақирганларида, эргашиб ё ёʻқлаб борган боласига қаттиқ-қуруқ текканларини кўрса, кирни кўз ёшлари билан ювиб келар, кейин ундай жойларга иккиламчи қадам босмай сўяр эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
2. Бирор жараён ёки ҳодисалар қаторида иккинчи ўрин тутадиган, иккинчи даражали.
Бундай конструксиялар предикативлик функсияларини, гарчи иккинчи планда бўлса-да, сақлайдилар ва шунинг учун ҳам улардаги предикатив алоқа иккиламчи характерга эга бўлади. — ЎТА
3. флс. Материалистик таълимотга кўра, материядан кейин, унинг ҳосиласи сифатида юзага келган, материядан кейинги.
Материя — бирламчи, онг, тафаккур иккиламчи.
4. крш. с. взф. кам қўлл. Иккинчидан.
Авваламбор, бу ерда бегона кимса ёʻқ! Иккиламчи, подшоҳ наздида биз ўлган одамлармиз. — Мирмуҳсин, Меъмор