Толковый словарь узбекского языка
· ещё в 3 словарях
ot 1. din. Roʻza kunlari shom paytida oʻtkaziladigan roʻzani ochish, ogʻiz ochish marosimi; ogʻiz ochib ovqatlanish.
Iftor qilmoq. Iftorga oʻtirmoq.
Afandi uzun kun roʻza tutib toliqqan edi, iftordan keyin machitga chiqmadi. — Latifalar
Tohir keksa ota-onasi bilan iftor qilmoqda edi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
2. Iftor vaqtida beriladigan ziyofat, mehmondorchilik.
[Mirobid] Urf-odatlarni hurmat qiladi: har yili besh-oʻnta kishini iftorga chaqiradi. — V. Gʻofurov, Vafodor